Αναζήτηση: 
 
Ποίηση


Το δάσος των κρίνων

Το δάσος των κρίνων

Δημήτρης Π. Βαρτζιώτης
…κι έφυγες μέσα στο ανήλιο δάσος των θρήνων μ’ ένα σμήνος παρδαλών πεταλούδων και λαλούντων πουλιών να σε ακολουθεί καταστρέφοντας το αγαθό θράσος των κρίνων …κι όμως, στο φέγγος μιας μέρας του καλοκαιριού ένα χαμόγελο, όπως το άρωμα του ρόδου του διαβόλου, μια φευγαλέα σου ματιά γεννά την ομορφιά του κόσμου όλου …το χάδι... [Περισσότερα]
Η δική μου Μαργαρίτα

Η δική μου Μαργαρίτα

Μπραουδάκης, Παναγιώτης
Ένας άνθρωπος ο οποίος μου δημιούργησε σκέψεις και συναισθήματα όπως κανείς άλλος... Ένας άνθρωπος ο οποίος με έβαλε στη διαδικασία συγγραφής, απλώς επειδή δεν έβρισκα πάντα λόγια να του εκφράσω το μέγεθος όσων νιώθω... Ένας άνθρωπος ο οποίος δεν πιστεύει ότι τον αγαπάω τόσο... Για έναν άνθρωπο, την ομορφιά μου...
Ντέιλι Μέιλ

Ντέιλι Μέιλ

Ελίζα-Ειρήνη Βιδάλη
Κάποια πράγματα λέγονται ευκολότερα στο χαρτί. Η ποιητική συλλογή Ντέιλι Μέιλ αποτελείται από καθημερινές σκέψεις γραμμένες εκείνες τις στιγμές που κανένας δεν ήταν δίπλα μου να τις ακούσει.
Ώρες του καλοκαιριού

Ώρες του καλοκαιριού

Δημήτρης Π. Βαρτζιώτης
Τι ωραία να ξυπνάς και ξαφνικά να βρίσκεις ένα κείμενο που σου καρφώνει την αχίλλεια πτέρνα σου στο χώμα κι ενώ το αίμα στάζει αργά ένα άγριο φιλί σε τυραννάει και σου μετράει τον καιρό με μια μονάδα χρόνου νέα Τα πλατάνια έριξαν τον βαθύ τους ίσκιο τα κυπαρίσσια μια ανάλαφρη σκιά τα πεύκα σού σφύριζαν ασταμάτητα κι εσύ... [Περισσότερα]
Κραυγές

Κραυγές

Δημήτρης Π. Βαρτζιώτης
Είχα πάντα μαζί μου εκείνο το ραβδί για τα άγρια σκυλιά και τη ματιά που έριχνα στα ανθισμένα φυτά, που χαίρονταν λίγο πριν μπει το καλοκαίρι …κι ένας αέρας που χύμηξε εδώ γύρω ήρθε απ’ της νύχτας το σκοτάδι να πάρει ό,τι είχε απομείνει φωτεινό Με το πρώτο φως της αυγής άνοιξαν τα μάτια Εσύ, όμως, δεν ξαναγύρισες …ο έρωτας... [Περισσότερα]
Σπορά και Χτίσμα

Σπορά και Χτίσμα

Δημήτρης Π. Βαρτζιώτης
Φώναζαν μ’ εκείνο το κατακόκκινο φως των ματιών που σε κοιτάζουν διαρκώς κατάματα, έτοιμα να δοθούν στη σπορά Πόσο θα αντέξει ακόμα το σπίτι, στη γωνιά του παραθυριού μια βαθιά ρωγμή Η γκρίζα σιωπή του ουρανού μάς αποθάρρυνε τον Απρίλη ετούτο Κρεμάστηκες στο πρώτο δέντρο Οι τρεις στους τέσσερις κρεμασμένους χαμογέλασαν... [Περισσότερα]